Adres:
ul. Walczaka 42
66-400 Gorzów Wielkopolski
tel. 95 725 7300
E-mail: autyzm1_gorzow@wp.pl

ZESPOŁY EDUKACYJNO – TERAPEUTYCZNE

Zespoły edukacyjno- terapeutyczne są w Ośrodku są jedną z form organizacyjnych nauczania w zakresie szkoły podstawowej. Pełnią one obok funkcji dydaktycznych bardzo ważną funkcję terapeutyczną. Oddziaływanie nauczyciela skierowane jest przede wszystkim na usprawnianie zaburzonych funkcji, ale przede wszystkim koncentruje się na potencjalnych możliwościach i zdolnościach wychowanków. Początkowo praca w systemie terapeuta- dziecko, a następnie w 2-3 osobowych zespołach daje możliwość indywidualnego podejścia do każdego wychowanka, dostosowania wymagań i oczekiwań do jego potrzeb oraz możliwości.

Praca w zespołach odbywa się w oparciu o indywidualne programy edukacyjno – terapeutyczne, opracowane dla każdego dziecka na podstawie orzeczenia do kształcenia specjalnego, diagnozy funkcjonalnej, aktualnej oceny poziomu rozwoju psychofizycznego oraz w oparciu o podstawę programową do kształcenia ogólnego dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym i znacznym w szkołach podstawowych i gimnazjach.

W zespołach edukacyjno-terapeutycznych nauka prowadzona jest w ramach następujących przedmiotów: funkcjonowanie w środowisku, plastyka, muzyka z rytmiką, technika, wychowanie fizyczne. Ponadto każdy wychowanek korzysta z dodatkowych zajęć specjalistycznych w ramach zajęć rewalidacyjnych oraz pomocy psychologiczno-pedagogicznej, takich jak: terapia polisensoryczna, Integracja Sensoryczna logopedia, zajęcia prowadzone metodą M. Montessori oraz zajęć wspomagających EEG biofeedback, trening słuchowy metodą Tomatisa. W ramach pracy w zespołach edukacyjno – terapeutycznych rozwijamy i kształtujemy samodzielność, przygotowujemy do realizacji zadań życia codziennego. Zapewniamy wszechstronny rozwój wychowanków, integrujemy ich ze środowiskiem i przygotowujemy do podejmowania różnych ról społecznych. Włączamy dzieci do aktywnego udziału w imprezach integracyjnych i konkursach na terenie Ośrodka, jak i poza nim. Uczymy się, pracujemy i bawimy. Włączmy uczniów do osobistego uczestnictwa podczas uroczystości takich jak: Dzień Pieczonego Ziemniaka, Andrzejki, Mikołajki, Wigilia, Dzień Babci i Dziadka, Dzień Kobiet, Dzień Matki.

Głównym celem edukacji jest rozwijanie autonomii ucznia niepełnosprawnego, jego personalizacja oraz socjalizacja, a także – w ramach posiadanych przez niego realnych możliwości- wyposażenie w takie umiejętności i wiadomości, aby:
- mógł porozumiewać się z otoczeniem w najpełniejszy sposób, werbalnie lub pozawerbalnie;
- zdobył maksymalna niezależność życiową w zakresie zaspakajania podstawowych potrzeb życiowych;
- był zaradny w życiu codziennym adekwatnie do swojego poziomu sprawności i umiejętności oraz miał poczucie sprawczości;
- mógł uczestniczyć w różnych formach życia społecznego na równi z innymi członkami danej zbiorowości, znając i przestrzegając (w ramach swoich możliwości) ogólnie przyjętych norm życia społecznego, zachowuje przy tym prawo do inności”.

ZADANIA NAUCZYCIELA W RAMACH W/W CELÓW:


1. WSZECHSTRONNE POZNANIE WYCHOWANKA
Nauczyciel rozpoczynając pracę z uczniem niepełnosprawnym powinien dobrze go poznać. Uczeń trafia do szkoły z konkretnego środowiska rodzinnego, ma za sobą różne doświadczenia społeczne.

Pierwszy kontakt z dzieckiem jest bardzo ważny, dostarczy nam o nim wielu informacji. Jednak zanim do niego dojdzie warto wnikliwie zapoznać się z całą dokumentacją dziecka.
Informacje o dziecku i jego specjalnych potrzebach, możemy zebrać w toku:

  1. wywiadu i rozmów z rodzicami lub opiekunami dziecka

  2. analizy zgromadzonej dokumentacji- i opinii wydanych przez poradnie psychologiczno- pedagogiczne, zaświadczenia i opinie lekarskie z przebiegu dotychczasowego leczenia specjalistycznego

  3. własnych obserwacji dziecka – dotyczą one funkcjonowania ucznia w klasie i pozwalają określić między innymi: wady postawy, wady sensoryczne, sposób poruszania się, tonus mięśniowy, sposób komunikacji, sposób wyrażania swoich emocji, reakcje w sytuacjach zadaniowych, sposób wchodzenia w relacje z innymi.

  4. analizy jego wytworów.

Znajomość wychowanka jest podstawowym warunkiem rozpoczęcia pracy terapeutyczno – edukacyjnej. Diagnoza pedagogiczna stanowi bazę do stworzenia Indywidualnego Programu Edukacyjno- Terapeutycznego dla konkretnego ucznia. Od rzetelności diagnozy zależy jakość tego programu, gdyż ma on być odpowiedzią nauczyciela na rzeczywiste potrzeby edukacyjne, które będą stymulowały rozwój potencjalnych możliwości dziecka.

2. ZAPLANOWANIE WSZECHSTRONNYCH ODDZIAŁYWAŃ EDUKACYJNO-TERAPEUTYCZNYCH, ZGODNYCH Z INDYWIDUALNYMI MOŻLIWOŚCIAMI DZIECKA.


Wszechstronna diagnoza pozwala na wyłonienie sfery najbliższego rozwoju, która umożliwia wytyczenie realnych celów i zadań. Każdy program indywidualny powinien uzyskać akceptację rodzica dziecka, dla którego został sporządzony.
Założone cele i zadania powinny być racjonalne. To znaczy zgodne z potrzebami ucznia i możliwościami placówki.

IPET ma zmierzać do realizacji celów nakreślonych w podstawie programowej kształcenia ogólnego dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym w szkołach podstawowych i gimnazjach wszystko po to, aby przygotować dziecko do jak najbardziej niezależnego funkcjonowania w środowisku, ze szczególnym naciskiem na samoobsługę w czynnościach życia codziennego.

Systematycznie dokonywana ewaluacja programu jest niezbędna do zachowania określonych standardów, a dwukrotna w ciągu roku szkolnego ocena opisowa postępów ucznia pozwoli na modyfikację celów i założeń. Ocena opisowa powinna zawierać opis funkcjonowania bez jego wartościowania.


3. DBANIE O ATMOSFERĘ TAK, BY UCZEŃ CZUŁ SIĘ BEZPIECZNY, AKCEPTOWANY I SZANOWANY.


Atmosfera akceptacji ma aspekt terapeutyczny, gdyż pozwala uczniowi z autyzmem poczuć się bezpiecznym i szanowanym. Dlatego szkoła powinna być środowiskiem bezpiecznym. Wychowawca zespołu edukacyjno- terapeutycznego musi uzbroić się w cierpliwość, gdyż nawet z pozoru łatwa czynność może okazać się dla dziecka z autyzmem dużą trudnością. Nauczyciel musi ustalić jasne zasady postępowania, być stanowczy i konsekwentny w ich przestrzeganiu, uczyć samodzielności, starać się nie wyręczać tylko zachęcać do podejmowania nawet trudnych z pozoru czynności. Wzajemne zaufanie, atmosfera życzliwości, akceptacji i bezpieczeństwa jest niezwykle ważna w procesie rewalidacji. Dzieci chętniej podejmują się narzuconych zadań wtedy, gdy chwalimy je za wysiłek, gdy zauważamy ich sukcesy, wtedy kiedy potwierdzamy słuszność podejmowanych przez nich działań.

4. NAWIĄZANIE WSPÓŁPRACY Z RODZICAMI LUB OPIEKUNAMI PRAWNYMI

Wszyscy mamy świadomość tego, że dzieci większość swojego czasu spędzają poza szkołą, najczęściej w domu rodzinnym. Dlatego wato pozyskać sojuszników wśród rodziców swoich wychowanków. Trzeba też mieć świadomość tego, że nie wszyscy rodzice zechcą z nami współpracować. Bez względu na stopień zaangażowania rodziców, nauczyciel musi działać i starać się, by to działanie było skuteczne.
Specyfika procesów poznawczych uczniów z autyzmem sprawia, że tylko wielokrotne ćwiczenia utrwalające pozwalają im na zapamiętanie nowych wiadomości i generalizację nabytych umiejętności (chociaż nie w każdym przypadku, gdyż zaburzenia zdolności generalizacji są jedną z głównych przyczyn trudności w pracy edukacyjnej z osobami z autyzmem).

Jeżeli pozyskamy wśród rodziców sojuszników mamy znacznie większą szansę na sukces w pracy edukacyjno- terapeutycznej. Rodzice powtarzając w domu z dzieckiem ćwiczenia wykonywane na zajęciach szkolnych pomagają utrwalić mu zdobyte wiadomości i umiejętności. Jednak trzeba unikać sytuacji wymagania od rodziców kompetencji nauczyciela. Edukować mamy my – nauczyciele, rodzice mogą nas wspierać w tej pracy. Jeżeli obie strony nawiążą ze sobą relację opartą na życzliwości i szacunku współpraca będzie owocować sukcesami i radością wspólnych spotkań.

Trudnym aspektem w terapii dzieci z autyzmem jest wypracowanie i systematyczne wdrażanie działań związanych z wygaszaniem lub redukcją zachowań zaburzających proces nauczania i wychowania. Współpraca nauczyciela z rodzicami na tym polu zawsze przekłada się na wymierne efekty i poprawia funkcjonowanie dziecka.


5. ROZEZNANIE W SYTUACJI ŻYCIOWEJ WYCHOWANKA

Czasami mimo naszych starań praca z dzieckiem nie przynosi zamierzonych efektów. Warto wtedy zadać sobie pytanie o sytuacje życiową wychowanka. Obserwując dziecko i jego rodziców można się zorientować jakie są relacje wewnątrzrodzinne.

TREŚCI NAUCZANIA REALIZOWANE W RAMACH ZESPOŁÓW EDUKACYJNO- TERAPEUTYCZNYCH

Zakres treści nauczania i wychowania, który realizujemy w kształceniu uczniów zgodne z podstawą programową:

1.  Umiejętność samoobsługi:

1)  kształtowanie sprawności niezbędnych w codziennym życiu, dotyczących ubierania się, jedzenia, higieny osobistej, czynności fizjologicznych, ochrony organizmu przed szkodliwymi czynnikami,

2)  kształtowanie nawyków i postaw ogólnie akceptowanych w tym zakresie

2.  Dbałość o zdrowie:

1)  przyjmowanie prawidłowej pozycji ciała, w szczególności podczas nauki,

2)  utrwalanie podstawowych nawyków higienicznych i żywieniowych,

3)  unikanie czynników szkodliwych dla zdrowia,

4)  korzystanie z pomocy medycznej.

3.  Umiejętność porozumiewania się z otoczeniem, w tym:

1)  wykorzystywanie komunikatów pozawerbalnych,

2)  poznawanie wspierających lub alternatywnych metod komunikacji (w stosunku do uczniów napotykających trudności w słownym porozumiewaniu się),

3)  doskonalenie słownictwa ucznia i umiejętności formułowania wypowiedzi,

4)  doskonalenie wymowy.

4.  Rozwijanie percepcji wzrokowej i spostrzegania:

1)  podczas obserwacji rzeczywistości i na obrazkach,

2)  przez manipulowanie przedmiotami i porządkowanie przedmiotów,

3)  przez wyszukiwanie różnic i podobieństw oraz zauważanie zmian w otoczeniu.

5.  Rozwijanie percepcji słuchowej przez:

1)  ćwiczenia wrażliwości słuchowej,

2)  ćwiczenia rytmiczne,

3)  ćwiczenia słuchu fonematycznego,

4)  analizę i syntezę słuchową.

6.  Ćwiczenia pamięci, w szczególności dotykowej, ruchowej i słownej.

7.  Nauka czytania i pisania z wykorzystaniem ćwiczeń:

1)  usprawniania spostrzegania wzrokowego i słuchowego,

2)  rozwijania orientacji przestrzennej,

3)  rozwijania sprawności manualnej i umiejętności pisania ręcznego,

4)  usprawniania koordynacji wzrokowo-ruchowej,

5)  usprawniania innych obszarów zgodnie z potrzebami ucznia.

    Biorąc pod uwagę indywidualne uwarunkowania uczniów, którzy nie nabędą umiejętności pisania ręcznego, należy, w miarę możliwości, przygotować ich do posługiwania się maszyną do pisania lub komputerem.

8.  Elementarne umiejętności matematyczne:

1)  porównywanie,

2)  odwzorowywanie,

3)  porządkowanie zbiorów przedmiotów,

4)  liczenie i posługiwanie się pieniędzmi,

5)  mierzenie długości, objętości, ciężaru, czasu - z zastosowaniem prostych przyrządów pomiarowych.

9.  Poznawanie najbliższego otoczenia:

1)  szkoły,

2)  urzędów i innych instytucji,

3)  placówek kulturalnych,

4)  sklepów, punktów usługowych.

10.  Poznawanie najbliższego środowiska społeczno-kulturowego:

1)  aktywne uczestniczenie w różnych formach życia społecznego i kulturalnego,

2)  przygotowanie ucznia do pełnienia różnych ról społecznych (w tym roli dorosłej kobiety i dorosłego mężczyzny),

3)  wdrażanie do kulturalnego, społecznie akceptowanego sposobu bycia.

11.  Twórczość artystyczna:

1)  kontakt z dziełami muzycznymi, plastycznymi, filmowymi i teatralnymi,

2)  aktywność muzyczna, plastyczna i taneczna,

3)  umiejętne stosowanie różnych środków artystycznego wyrazu,

4)  rozwijanie specjalnych uzdolnień i zainteresowań kulturalnych.

12.  Poznawanie przyrody:

1)  zapoznawanie z różnymi środowiskami naturalnymi,

2)  prowadzenie hodowli i upraw,

3)  kształtowanie postaw proekologicznych w kontaktach z przyrodą.

13.  Zajęcia ruchowe:

1)  zabawy i gry ruchowe służące rozwijaniu sprawności psychofizycznej,

2)  ćwiczenia gimnastyczne i korekcyjne niezbędne do rozwoju psychoruchowego,

3)  udział w zawodach sportowych, turystyce i krajoznawstwie,

4)  wykorzystywanie nabytych umiejętności ruchowych w życiu codziennym,

5)  przygotowanie do aktywnego spędzania wolnego czasu.

14.  Kształcenie techniczne:

1)  poznawanie materiałów i produktów codziennego użytku, ich właściwości i zastosowań,

2)  korzystanie z prostych narzędzi,

3)  korzystanie z urządzeń socjalnych i technicznych powszechnego użytku, zgodnie z ich przeznaczeniem,

4)  kształtowanie zachowań proekologicznych w trakcie posługiwania się narzędziami, korzystania z urządzeń socjalnych i technicznych.




Copyright © 1995-2012

STRONA INTERNETOWA WSPÓŁFINANSOWANA JEST ZE ŚRODKÓW PFRON PRZY UDZIALE WOJEWÓDZTWA LUBUSKIEGO